Ik neem je even mee naar begin oktober, vlak na het begin van mijn bakkersavontuur. Met nog meel aan mijn vingers begin ik te typen over mijn maagdenbrood (ok… niet zo maagdelijk maar wel de eerste van de desem van de opleiding). Het wordt een magisch brood dat sowieso, ook al vindt Hannah Fry niet dat er zulke dingen bestaan als magisch (ze heeft zichzelf nog niet echt bekeken in de spiegel).
Vorige week, o my goodness, het is al weer twee weken geleden dat ik begon. Op een vrijdag, de thuisdag van vriendin Anja, heb ik in het mooie plaatsje Tinallinge een begin gemaakt met een starter. Zomers in Nederland zijn tropisch warm aan het worden en de starter ging bij mij in Pieterburen als een dolle. Overvloed duidelijk aanwezig: het werd boenen want de starter druipt zo’n beetje van het aanrecht, de theedoek die ik had gebruikt voor afdekken was toe aan een sopje.
De starter was echt wel verdubbeld en Anja kreeg een starter mee naar huis. Die heeft al een paar broden gebakken waar ik nog niet eens de starter heb gevoed. Bij mij gaan dingen soms wat langzamer, ik heb tijd en ook weer niet. Ik had de overtuiging dat ik alles in een keer goed moet doen want anders is het duidelijk niet de bedoeling dat ik bakker word. Met opzet gebruik ik de verleden tijd want ik wil mijn onderbewuste vertellen dat dat verleden tijd is. Mijn hoofd is soms vol, mijn lijstjes zijn soms lang en vooral niet afgevinkt en dan bevries ik. Kiezen voor mezelf werd lastig omdat ik dan niet koos voor de ander. Mijn systeem vond dat ik moest kiezen voor mijn tweelingzus en niet voor mezelf dus koos ik maar liever helemaal niet.
Ooit, in een vorig leven, toen ik werkte als PGB-hulpverlener voor Wrister in Uithuizen, werd me de vraag gesteld of ik misschien een alleengeboren tweeling was. Out of the blue, zomaar uit het niets werd me die vraag gesteld. Zijn moeder had me geobserveerd tijdens mijn werk met Wrister en vroeg zich hardop af of ik samen met iemand anders aan dit leven was begonnen. Tot mijn eigen verbazing zakte ik door mijn knieën en begon onbedaarlijk te huilen. Sindsdien ben ik mijn gedrag aan het onderzoeken in het licht van dat trauma. Niet kunnen kiezen, niet vooruitkomen, niet weten wat je precies wilt in het leven kunnen symptomen zijn van het verliezen van je tweelingzus of -broer in de baarmoeder. Mij geeft het helderheid en daarmee ook handvatten om er mee om te gaan.
De titel van dit stukje heb ik net veranderd van starter naar levende starter. Ik mag zelf nu echt gaan starten met mijn leven, hoe ik het wil en ik mag er ook nog eens van gaan genieten. De bubbels in de desemstarter staan symbool voor de luchtigheid die ik in mijn leven mag gaan stoppen. Ik kan echt bloedserieus doen, terwijl ik heul graag speel. Ik kan genoeg gek doen, maar als ik iets belangrijk vind moet alles ineens heel goed gaan van mezelf. Zwart of wit. Geen 50 tinten grijs bij mij.
Zo direct ga ik helemaal in mijn sas (wat is dat eigenlijk?) verder met het brood, ik kan echt helemaal zen worden als ik ermee bezig ga. Het deeg moest 30 minuten rusten, en in de tussentijd kon ik mooi een eindje schrijven. Met Gerdie, weer een andere vriendin heb ik dit weekend afgesproken elke dag een half uur te schrijven over molens, over bakken, nou ja, eigenlijk dus over mij.
De wekker gaat, het is 10:33 (ai lof dubbele cijfers!). Tijd voor brood.
Wil je meer doen dan alleen mijn blog lezen? Klik hier om naar mijn crowdfunding te gaan.
